Michał Durys

Numerowanie interfejsów sieciowych w Linuksie jest dość tajemniczym procesem, przynajmniej dla mnie. Dość powiedzieć, że przeważnie system nadaje im inne numerki niż bym sobie życzył. Co więcej, jeśli mamy już w systemie interfejs eth0, nie ma gwarancji, że po dołożeniu drugiej karty sieciowej zostanie ona wykryta jako eth1. Na szczęście obecnie można w łatwy sposób przekonać system do swoich racji. W Debianie (i Ubuntu) należy skierować się ku plikowi /etc/udev/rules.d/70-persistent-net.rules. Właśnie w tym pliku system zapisuje powiązanie pomiędzy adresem MAC karty sieciowej a nazwą interfejsu. Przykładowa zawartość pliku:

# PCI device 0x10ec:0x8168 (r8169)
SUBSYSTEM=="net", ACTION=="add", DRIVERS=="?*", ATTR{address}=="70:71:bc:b1:93:94", ATTR{dev_id}=="0x0", ATTR{type}=="1", KERNEL=="eth*", NAME="eth0"

# PCI device 0x10ec:0x8139 (8139too)
SUBSYSTEM=="net", ACTION=="add", DRIVERS=="?*", ATTR{address}=="00:02:44:70:1f:3e", ATTR{dev_id}=="0x0", ATTR{type}=="1", KERNEL=="eth*", NAME="eth1"

W tym konkretnym wypadku chciałem zamienić interfejsy kolejnością, tak aby eth0 był połączony z modemem, a gigabitowy eth1 z siecią lokalną. Żeby to osiągnąć wystarczyło zamienić cyferki w parametrze NAME:

# PCI device 0x10ec:0x8168 (r8169)
SUBSYSTEM=="net", ACTION=="add", DRIVERS=="?*", ATTR{address}=="70:71:bc:b1:93:94", ATTR{dev_id}=="0x0", ATTR{type}=="1", KERNEL=="eth*", NAME="eth1"

# PCI device 0x10ec:0x8139 (8139too)
SUBSYSTEM=="net", ACTION=="add", DRIVERS=="?*", ATTR{address}=="00:02:44:70:1f:3e", ATTR{dev_id}=="0x0", ATTR{type}=="1", KERNEL=="eth*", NAME="eth0"

Korzystając z tego pliku można pójść dalej i nadać interfejsom bardziej czytelne nazwy np. eth-wan, eth-lan czy eth-intel.

Sympatyczny wynalazek, jakim jest YAML, jest używany w Symfony niemal na każdym kroku. I bardzo lepiej, bo to bardzo przyjazny człowiekowi format zapisu. Dokumentacja Symfony na temat YAML-a jest jednak dość lakoniczna i nie opisuje wszystkich jego możliwości. Jednym z pominiętych zagadnień są na ten przykład etykiety, które pozwalają zredukować ilość wklepywanych danych.

Etykiety najbardziej przydają się przy definiowaniu danych statycznych aplikacji (fixtures). Załóżmy, że tworzymy katalog usług hostingowych. Usługę VPS można opisać chociażby tak:

  vps_hitme_openvz_128: &vps_hitme_openvz
    Company:            hitme
    name:               OpenVZ 128
    Virtualization:     openvz
    guaranteed_memory:  128
    burstable_memory:   256
    swap_memory:        0
    disk_space:         20
    uplink:             100
    downlink:           100
    bandwidth:          50
    ip_4_addresses:     1
    ip_6_mask:          64
    root_access:        true
    is_managed:         false
    url:                http://www.hitme.net.pl/openvz-details.php
    is_verified:        true
    is_active:          true

Kolejne pakiety różniące się od powyższego tylko nazwą, ilością dostępnej pamięci, powierzchnią dyskową i transferem można opisać o wiele krócej:

  vps_hitme_openvz_256:
    <<:                 *vps_hitme_openvz
    name:               OpenVZ 256
    guaranteed_memory:  256
    burstable_memory:   512
    disk_space:         20
    bandwidth:          100

Składnia i działanie etykiet w powyższym przykładzie są oczywiste, opiszę je jedynie dla porządku. Etykietę poprzedzamy znakiem &. Dane oznaczone etykietą włączamy używając operatora << jako klucza, którego wartością jest nazwa etykiety poprzedzona *. Spowoduje połączenie tablicy oznaczonej etykietą z bieżącą tablicą. Jeśli w obu tablicach występuje ten sam klucz to zostanie użyta wartość z bieżącej tablicy. Prawda, że przydatne?